เมื่อมาถึงวันนี้ก็เปิดขายของ เสื้อผ้าเด็ก เสื้อผ้าคนท้อง มาเกือบสองปีเต็ม หวนกลับไปคิดถึงวันแรกๆ ที่จะเปิดขายของออนไลน์ ก็แทบจะจำไม่ได้ว่าทำไมจึงกลายมาเป็นแม่ค้าออนไลน์ได้

แม่ค้ารู้จักกับอินเตอร์เน็ตมาตั้งแต่ปี ๒๕๔๐ ก็รู้จักงูๆ ปลาๆ ส่งเมล์ อ่านเมล์ ดูดวง เล่นเน็ตดูข้อมูลไปเรื่อยๆ

เมื่อมาทำงานก็อยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ทั้งวัน นั่งพิมพ์งาน พริ้นท์งาน (เขียนถูกป่าวเนี่ยะ)

คอมพิวเตอร์เครื่องแรกที่ใช้ก็เป็นคอมพีซีตั้งโต๊ะ แรมหน่อยนิดจิ๊ดเดียว เดี๋ยวก็แฮงค์ เดี๋ยวก็โดนไวรัส เอาไปซ่อมเสียตังค์ค่าซ่อมอีกละ

เปลี่ยนคอมพีซีมาสองตัว ก็มาใช้โน้ตบุ๊ค ทันสมัยขึ้นมาหน่อย ใช้งานอยู่ร่วมห้าหกปี ใช้แบบคุ้มค่าคุ้มราคา แป้นพิมพ์บนเครื่องแทบจะมองไม่เห็นตัวอักษร และแป้นเคาะก็เป็นรอยเคาะเลือนไป สามปีละ แป้นเคาะตัว ษ/า/k ก็เริ่มเลือนๆ แป้นเคาะก็เริ่มเป็นร่องเล็กๆ ไปหน่อยละ เครื่องมือทำมาหากินตัวนี้ก็ถูกปรับเปลี่ยน แรมเอย ฮาร์ดดิสก์เอย สารพัด แถมแม่ค้าก็เบื่อที่จะไปเปลี่ยนที่ร้าน ก็เรียนรู้เอง อ่านหนังสือมั้ง search หาความรู้ใน อาจารย์กู (Google) มั่ง มั่วเองมั่ง ทำไม่ได้ก็ให้ร้านมันดูมั่ง คุณเพื่อนที่ซ่อมคอมเป็นมั่ง แต่ผลสรุปก็คุ้มค่าการใช้งาน ทำเงินผ่านคอมพิวเตอร์มาจนคุ้มค่าราคาโน้ตบุ๊คตัวนี้แล้วหล่ะ

หลังจากเรียนซ่อมโน้ตบุ๊ค ประกอบคอมเอง ลงโปรแกรมเองได้ ใช้งานเป็นในระดับหนึ่ง

แม่ค้าก็มีน้อง ตอนท้องก็แพ้ท้องเยอะมาก อ้วกตลอด นอน เป็นงานประจำ เจ้านายแทบจะไม่อยากให้มาทำงาน เพราะเห็นลูกน้องเมื่อไหร่ก็หน้าซีดหน้าเซียว อ้วกต่อหน้าต่อตา ผอมกะหร่องป่องพุง

ตอนท้องแม่ค้าก็แอบเบื่อชุดคลุมท้องโบราณ ชุดคลุมสีฟ้า สีชมพู มีลายการ์ตูน คิขุ อาโนเนะ น่ารัก ก็ตัวเองออกจะห้าวนิดๆ แถมไม่เคยใส่กระโปรงเลย ถ้าที่ทำงานไม่บังคับให้ใส่ แล้วเสื้อผ้าคนท้องก็ไม่เห็นมีกางเกงเลยอะ แอบเก็บกดเล็กๆ

แถมหาซื้อเสื้อผ้าให้ลูกก็หายาก ไม่ค่อยมีของเด็กเบบี๋ขายเลย ขายให้ห้างก็แพงโครต ทำไมเสื้อผ้าเด็กมันแพงกว่าของผู้ใหญ่ฟะ ตัวก็จิ๊ดเดียวเอง ก็หาซื้อแถวในห้างมั้ง ร้านเสื้อผ้าเด็กมั้ง ก็ไม่ค่อยถูกใจคุณแม่เอาเสียเลย เก็บกดเล็กๆ อีกละ

ตอนตัวเองท้อง ก็เป็นวิตกจริต ไม่มีที่ปรึกษา ไม่รู้จะคุยกับใคร คุณเพื่อนทั้งหลายมันก็ยังไม่มีลูกกันซักเท่าไหร่ มีกันคนสองคนแล้วก็ไม่ค่อยได้เจอกัน แม่ค้าก็อยู่หน้าคอม คลิกดูในเน็ตอีกอะ ไม่รู้ถามใครก็ถามอาจารย์กู ละกัน

จนกระทั่งคลอดมัววุ่นวายอยู่กับการเลี้ยงลูกชายได้พักหย่ายยยยยยย เผลดแป๊บเดียว ไอ้ตัวแสบจะสามขวบครึ่งแล้ว และไอ้ตัวแสบกำลังจะมีน้อง ก็เข้าอีหรอบเดิม แม่ค้าก็ไม่มีกางเกงคนท้องสวยๆ ใส่กับเค้า (ตอนนั้นยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเค้ามีกางเกงคนท้องแบบเก๋ๆ กัน) เก็บกดอีกละ

เสื้อผ้าลูกอีก คราวนี้เป็นอีหนูซะนี่ ใส่เสื้อผ้าของพี่มันก็ไม่ค่อยได้ แถมยังไปบริจาคเพื่อนฝูงกันเกือบหมด ก็ไม่คิดนี่นาว่าอิชั้นจะมีอีกคน (แอบบ่นในใจ เหนื่อยจะตาย เลี้ยงลูกนิ) แม่มันก็เริ่มคลิก คลิก หาดูในเน็ตอีกที

รอบแรกๆ ที่สั่งซื้อสินค้าในเน็ตก็ลุ้นอยู่เหมือนกันว่าจะได้ของหรือเปล่า แม่ค้าที่สั่งจะโกงหรือเปล่า จ่ายตังค์ไปแล้วจะเป็นไง ไม่ได้ของจะทำไง สารพัดความกังวล แต่ก็ได้ของมาทุกร้าน ไม่มีปัญหา แม่ค้าซื้อของออนไลน์หลายที ก็เริ่มคิด คิด แล้ว ก็คิด

เอ เรื่องที่เก็บกดไว้ หาซื้อเสื้อผ้าคนท้องก็ยาก หาซื้อเสื้อผ้าเด็กก็ยาก ทำไงดี ลองคิดดูแล้ว จะทำไรจะเปิดร้านขายเสื้อผ้าเด็กกับคนท้องดีไม๊ เอ แล้วจะไปเปิดที่ไหนหละ ใครจะเฝ้าร้าน (วะ) แล้วจะเอาของที่ไหนมาขาย สารพัดปัญหาเข้ามา

อาจจะเป็นเพราะตอนนั้นเพิ่งคลอดน้องได้ไม่กี่เดือน ว่างงงงงงง มากกกกกก อยู่บ้านลาคลอดสามเดือนเต็มๆ ก็เริ่มศึกษาการขายสินค้าผ่านระบบอินเตอร์เน็ต (หรูซะ) ก็อยากจะเป็นแม่ค้าออนไลน์นะซิ

ก็งมโข่งกันอยู่นาน กว่าจะรู้เรื่อง Domain Name,Host,website ฯลฯ เอแล้วจะทำเว็บไซต์ไงอะ ภาษา php ก็เขียนไม่เป็นไม่รู้จัก แต่อยากขายของอะ

ก็มามองดูที่เว็บสำเร็จรูป เอาแบบไหนดี เอาไปเอามาก็ยังไม่รู้เกี่ยวกับการขายของออนไลน์ซักเท่าไหร่ ก็โดดไปสมัครกับ วีเลิฟช็อปปิ้ง ซะแล้ว ใช้ชื่อร้านว่า www.baby-toddler-kid.com เปิดร้านเมื่อวันที่ 9 เดือน 8 ปี 2008 เปิดร้านขายเสื้อผ้ากับเสื้อผ้าคนท้องแล้วจ้า

สรุปเป็นว่า เป็นแม่ค้าออนไลน์มาเกือบสามปีแล้วจ้า