ก่อนหน้านี้ ลูกชายตอนอนุบาลอายุ ๒.๕ ปี ก็เข้าเรียนในโรงเรียนนันทชาติเกรดสคูล สองภาษา แบบทักษะชีวิต ค่าเทอมก็แพงใช้ได้ เทอมละ ๑๘,๐๐๐ บาทและมีอยู่ ๓ เทอมใน ๑ ปี ก็ตกราวปีละ ๕๔,๐๐๐ บาท เรียนใกล้บ้าน เรียนจนถึงจบ K.3 ลูกชาย อ่านหนังสือไม่ค่อยได้ เขียนก็ไม่ค่อยได้ แต่มีความสุขที่ได้ไปโรงเรียนไม่เคยโยเยไม่ไปโรงเรียน เกือบทุกวันศุกร์ เด็กๆ ก็จะได้เรียนรู้นอกสถานที่ ไปสวนสัตว์ ไปดูเครื่องบิน ไปทำเครื่องปั้นดินเผา ไปวัดใกล้ๆ โรงเรียน แม่ก็มากลุ้มใจตอนจะเปลี่ยนโรงเรียนให้ลูก ว่าจะไปแนวไหนดี จะเป็นแนวทักษะชีวิตเรียนสองภาษาเหมือนเดิมดี หรือจะไปโรงเรียนเอกชนที่เรียนวิชาการเข้มข้นดี หรือจะไปโรงเรียนรัฐบาลที่มีห้องเรียนพิเศษ EP หรือวิทย์คณิตดี ตอนนั้นสับสนมาก จะให้เรียนแบบไหนดี อิตาคุณลูก เธอก็ดูเป็นเด็กธรรมดา ร่าเริง ช่างพูดช่างคุย พูดจาเรียบร้อยดี แต่เขียนหนังสือไม่ได้ จำตัวอักษรทั้งไทย และอังกฤษไม่ได้ แต่จดจำคำศัพท์ได้ ชอบถามเรื่องราวรอบๆ ตัวมากจนแม่หาคำตอบให้ไม่ค่อยได้

          ตอนลูกจะเรียนชั้น ป.๑ ก็มาดูโรงเรียนให้ลูก เลยมาเรียนรู้ใหม่ว่า ถ้าจะเข้าโรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัย นั้น คงต้องเตรียมความพร้อมทางวิชาการให้ลูกตั้งแต่อนุบาล ๑-๓ แนวโรงเรียนที่มีคำว่า “ดรุณ” อยู่ด้วย เพราะทางโรงเรียนจะเน้นเรื่องวิชาการ ให้เด็กอายุ ๔-๖ ขวบ เขียนหนังสือได้ อ่านหนังสือออก อ่านหนังสือพิมพ์เป็นเล่มๆ ได้ ค่าเรียนในโรงเรียนมงฟอร์ต ก็มีสนนราคาราว ๒๐,๐๐๐-๕๐,๐๐๐ บาทต่อเทอม ว่าเรียนหลักสูตรธรรดา หรือ English Programe  ปีละประมาณ ๕๐,๐๐๐-๑๐๐,๐๐๐ บาท หันมามองโรงเรียนปรินซ์ เค้าก็รับเด็กอนุบาล ๒ ที่จะเรียนอนุบาล ๓ คืออายุ ๕ ขวบ ก็เลยหมดสิทธิไปจับฉลากเข้า เพราะเกินเกณฑ์เค้ามาละ ค่าเทอมที่โรงเรียนนี้ก็น่าจะราว ๑๕,๐๐-๒๐,๐๐๐ ผิดพลาดขออภัยด้วย (ศึกษาข้อมูลโรงเรียนนี้น้อยคะ แต่คิดว่ารับเด็กต่อห้องค่อนเยอะค่า ราว ๕๐ คนต่อห้อง หรือเปล่าไม่ค่อยแน่ใจน๊ะ)  หันมามองโรงเรียนสตรี เช่น เรยีนา เค้าก็รับเฉพาะผู้หญิงและรับตอนอนุบาล ๒ ขึ้น ๓ (อายุ ๕ ขวบ) เป็นข้อมูลสำหรับลูกสาวต่อไป ส่วนพระหฤทัย เค้าก็รับตั้งแต่อนุบาล แต่ก็เลือกว่า ให้เรียนโรงเรียนสหศึกษาดีกว่าจะได้เรียนรู้เรื่องความหลากหลายทางเพศสภาพ ก็แม่ดันเรียนมาทางสตรีศึกษามาซะนี่  เคยมองโรงเรียนวิชัย เพราะมีเพื่อนเป็นคุณครูอยู่ที่นี้ ก็เคยสนใจไว้เหมือนกัน ค่าเทอมก็ราว ๒๕,๐๐๐-๓๐,๐๐๐ บาทตอนที่ ลูกชายจะเรียนอนุบาล แต่ไปเลือกใกล้บ้านซะละ ตอนจะเข้า ป.๑ นี่ลืมไปเลย ไม่ได้คิดถึง (ดวงลูกชายคงไม่ได้เรียนที่นี้)

ขอเล่าเรื่องเรียนคุมองของลูกชายก่อนค่ะ ลูกชายอายุ 6 ขวบกำลังเข้าเรียนชั้น ป.1 โรงเรียนอนุบาลเชียงใหม่ โครงการวิทย์-คณิต ก็เลยลองพาเขาไปเรียนคุมอง เพื่อให้เรียนรู้เรื่องตัวเลข ก็ตามขั้นตอนค่ะ เริ่มเรียนตั้งแต่ลากเส้น โยงเส้น เขียนเลข 1-10 ขยับมา 1-30 ขยับมา 1-70 และขยับมา 1-120 และเริ่มบวกเลข ไม่เกินสิบ มาเรื่อยๆ จนตอนนี้เรียนถึง เลขลบ พัฒนาการก็ก้าวไปทีละขั้น จากโอดครวญไม่อยากเรียนคุมอง ไม่ทำ หรือทำเป็นชั่วโมง สองชั่วโมง ตอนนี้ก็เหลือเวลาทำแค่ 10 นาทีต่อเล่ม (10 หน้า หน้าละประมาณ 10-12 ข้อ)หรือน้อยกว่านั้น พอลูกเริ่มเรียนไปสักพัก ก็มีลูกสาวคนเล็ก อายุได้ 3 ขวบ ก็อยากเรียนเหมือนพี่ชายด้วย แต่ทางศูนย์คุมองยังไม่รับเพราะถือว่าเด็กเกินไป แม่ก็เลยไปลองหาแบบฝึกหัดคุมองในอินเตอร์เน็ต ก็ไปเห็นหนังสือ คุมอง ขาย ตามลิงค์ค่ะ http://kumonbooks.com/home/index.aspx ก็น่าสนใจมาก

เมื่อมาถึงวันนี้ก็เปิดขายของ เสื้อผ้าเด็ก เสื้อผ้าคนท้อง มาเกือบสองปีเต็ม หวนกลับไปคิดถึงวันแรกๆ ที่จะเปิดขายของออนไลน์ ก็แทบจะจำไม่ได้ว่าทำไมจึงกลายมาเป็นแม่ค้าออนไลน์ได้